Bergsport.nu

De afgelopen twee weken ben ik in de Alpen geweest. De eerste week in Zwitserland in de Uner Alpen. De tweede week in Italie in de buurt van Val di Mello.De eerste week was ik alleen met Bas (blog bas) op reis. Bas had mij in Nederland al verteld van een route die hij wilde gaan klimmen in de Urner alpen. Dit was de Salbit west graat. Deze beklimming zou met een (ED- waardering)de hoofdprijs in de Urner alpen zijn. Omdat Bas nog nooit een ED tour gemaakt had en ik nog helemaal nooit een rots tour in de alpen had gemaakt hadden we al in Nederland besloten dat we de tour in twee dagen zouden gaan maken. Dit betekende dus een bivak halverwege de route (zie foto boven). Natuurlijk zijn we niet meteen deze route in gegaan. We hebben eerst een paardagen bij de Sidelenhutte lichte rots touren gemaakt om een beetje te wennen aan het graniet. De eerste tour die we maakte was een 10 touwlengtes lange route die we met nuts en friends moesten zekeren. De tweede tour was een korte moeilijkere tour maar deze was volledig behaakt. De korte tour was een route op de Hanibalturm (een peiler dicht bij de hut). Als voorbereiding op de Salbit west graat wilden we ook nog de Grauwe wand beklimmen een wat langere moeilijke route zonder haken. Helaas had het de nacht voor de beklimming gesneeuwd en konden we de bklimming dus niet doen. Nu was dus de Salbit west graat aan de beurt om beklommen te worden. We vertrokken op donderdag ochtend om 6 uur bij de hut en na twee uur lopen stonden we onder aan de eerste lengte (van de 36 die nog gingen komen). Volgens de topo zou de eerste lengte de moelijkste van de route zijn (6b). Bas klom de eerste paar lengtes voor want ik stond zo stijf van de zenuwen dat ik echt even niet aan voorklimmen moest denken. Na een paar lengtes ging het iets beter en gingen we om en om voorklimmen. Het klimmen was erg zwaar, de route volgde natuurlijk veel spleten en het piassen met een grote tas op de rug valt niet mee. Daarnaast zijn de touwlengtes ook erg lang vaak tegen de 50 meter. Na 11 uur klimmen zaten we uitgeteld in het bivak waar we een zak nasi kookten als avond eten. Van de spanning en de uitputting kon ik mijn eten niet binnen houden en lag de nasi dus een kwartier na het eten al weer op de rotsen. De nacht was erg koud (om gewicht te besparen hadden we alleen donsjassen en een dunne bivak zak mee) en we hebben bijden niet kunnen slapen. De volgende ochten zijn we om 7 uur weer gaan klimmen. 9 uur klimmen later stonden we om 16.00 uur op de top. Na een afdaling van 2 uur zaten we uitgeput maar voldaan aan het eten in de hut. Het doel was bereikt en we konden dus verder reizen naar het zonnige Italie om daar eerst een paar dagen te herstellen.

fotos Urner Alpen, Val di Mello en Bergell