Bergsport.nu

Toen we in het lift station zaten bij te komen van onze beklimming van de Grand Capucin realiseerden we ons dat we nog een paar dagen hadden voordat we weer richting Nederland zouden reizen. Bas en ik besloten dat de vakantie moest worden afgesloten met een lange tocht. Aangezien we niet heel erg veel dagen meer hadden besloten we dat we bij het tussenstation zouden kamperen, hier begonnen we de vakantie ook dus leek dit ook de geschikte plek om de vakantie af te sluiten. We gingen de routes is langs die we dan konden klimmen, al snel bleek dat er eigenlijk maar twee mogelijkheden waren. De Grand Charmoz of de Frendo pijler, na wat wikken en wegen en wat getijfel van mijn kant besloten we de Grand Charmoz te beklimmen.

De volgende ochtend ging de wekker om 3:00 uur we aten wat en vertrokken om 3:30. Volgens de topo was het namelijk minimaal 2 uur lopen tot de wand dus wij dachten om 5:30 bij de wand aan te komen als het net licht zou worden. In werkelijkheid was het iets korter lopen dus zaten we onder aan de korte maar met spleten en stenen bezaaide gletsjer te wachten tot het licht zou worden. We zaten samen tegen een steen half weg te dutten tot dat we opeens een steen naar beneden hoorden komen, het leek wel of er een raket langs kwam. In het pik donker sprongen we allebei op en tuurden met onze petzel lampjes omhoog. Natuurlijk zagen we niets, en dat maakte het eigelijk alleen maar enger. We besloten om direct verder te lopen, dan maar in het donker over de spleten, snel de veiligheid van de wand opzoeken. De stenen kwamen namelijk van 400 meter hoger uit een andere wand.

Eenmaal in de route konden we eindelijk echt genieten van prachtig Chamonix graniet. De ene lengte was nog mooier dan de ander. We kwamen echt alles tegen wat Chamonix te bieden heeft, jammen in perfecte spleten, plaat met grijs graniet super wrijving, offwidth waar de cams niet meer in konden, 8 lengtes hoekversnijding achter elkaar, etc. Na 8 uur klimmen stonden we op de top en weer 4 uur later stonden we weer beneden. Het abseilen over de route was een hel, de helft van de tijd kwam het touw vast te zitten en konden we weer terug klimmen.

Eenmaal beneden drong direct weer tot ons door dat we nog door de steenslag zone terug moesten want we hoorden de stenen al weer naar beneden suizen. We besloten om niet aan touw te gaan want gletsjer bleek bij licht heel overzichtelijk te zijn, en zo konden we rennen naar een morenen graad waar we weer veilig zouden zijn. Halverwege de traverse hoorden we plotseling een dof gedonder van boven komen en zagen we ongeveer 200 meter links van ons een steen ter grote van een minivan naar beneden komen. Op het moment dat deze op de grond kwam sprong er een blok ter grote van een skippybal weg in onze richting. Ik zette het op een rennen en Bas dook weg achter een groot blok. Achteraf hoorde ik van Bas dat de steen precies tussen ons in was ingeslagen (we stonden misschien net 10 meter uit elkaar). We renden verder naar de morenen graad en keken nog 1 keer terug op de wand. Gelukkig blijf zo’n mooie beklimming je langer bij dan de stenen die je er na moet ontwijken.

Twee uur later waren we weer terug bij de tent en konden we genieten van een bord brinta want al het andere eten was al op. Vermoeid maar zeker erg voldaan en gelukkig doken we de tent in, de volgende dag daalden we af naar Chamonix waar we nog net de ceremonie van het jaarlijks Fete de Guides evenement konden bijwonen. Middags stapten we in de auto en reden we na drie weken klimmen terug naar Nederland.