Bergsport.nu

Tijdens de tweede week van onze alpen stage hebben we Italië een bezoek gebracht. Het plan was om de Matterhorn te beklimmen. In Chamonix hadden we nog snel even een topo van alle 4000-ders van de alpen gekocht en daar in stonden twee routes vanaf de Italiaanse kant beschreven. De Liongraat en de zuid-west pijler, de Liongraat werd als erg druk beschreven en daar hebben wij een hekel aan dus besloten we de zuidwest pijler te gaan beklimmen, want deze werd als zeer rustig beschreven. Het is misschien wel aardig om te vermelden dat de topo door Engelsen was geschreven, ik kom hier later nog op terug.

Het plan was in de hut te gaan slapen maar na een telefoontje uit het dal bleek dat de hut voor een jaar gesloten was. Een blik op de kaart liet zien dat er een meertje naast de hut moest zijn dus de tenten werden weer op de rugzak gebonden en we kochten eten in om weer een aantal dagen te gaan bivakkeren. Met de lift het eerste stuk omhoog en dan nog een uurtje lopen en we stonden onder aan de voet van de Matterhorn. Onze bivak plek was geweldig, naast een mooi meertje en met uitzicht op de route konden we genieten van de steenbokken die ‘s avonds een toneelstuk opvoerden.

Na aankomst in het bivak besloten we om de aanloop naar de route te gaan verkennen, we moesten namelijk een stuk gletsjer oversteken. Dit deel wilden we graag in het donker lopen dus we hoopten dat het mogelijk zou zijn een spoor aan te leggen voor de volgende dag. Dit bleek te gaan al moesten vlak voor het einde van de gletsjer snel rechtsomkeer maken want er kwamen wat stenen uit de wand zetten.

De volgende ochtend vertrokken we om een uur of 4, de aanloop liep voorspoedig en we konden over de gletsjer lekker doorlopen door het spoor van de vorige dag. De sneeuw was zo vroeg in de ochtend nog hard dus dat liep prima. Eenmaal bij de wand aangekomen zagen we gelijk al dat het niet echt zo eenvoudig zou gaan worden als dat de topo deed geloven. Wel hadden Bas, Saskia en ik er alle vertrouwen in dat we de route zouden klimmen en dat we de top zouden gaan halen. We klommen door losse zooi naar iets dat voor ons de peiler kon zijn, er was niets terug te vinden van eerdere beklimmingen, geen haken of oude touwtjes niets. We besloten aan lopende touw zekering te gaan want het was allemaal derdegraads terrein en dat zou veel sneller zijn. Na een paar lengtes merkten we dat we helemaal niet op de peiler zaten maar dat we midden in de wand zaten. We keken rechts van ons naar de peiler maar zagen al snel dat we daar nooit konden komen, er lag veel glazuur (ijs) op de rots en het terrein was erg brak en los. We besloten nog maar wat door de wand omhoog te klimmen en hoopten daar beter terrein aan te treffen. Op een gegeven moment stuiten we op een sneeuw veld van zo’n 30 meter dus de D schoenen moesten weer even aan. Na het sneeuwveld nog maar wat omhoog door de wand en toen vond Bas een mooie doorgang naar de peiler. Eenmaal op de peiler belanden we in een soort puin stort plaats, alles lag los niets was af te zekeren en wij dachten maar dat die wand slecht was.

Na een paar lengtes te hebben overleefd kwamen we aan bij de grote sneeuw band onder Pic Tyndel, de enige touwlengte vijfdegraads zou nu moeten komen, deze zat echter vol met ijs en sneeuw. We besloten ons geluk maar wee in de wand te gaan beproeven en jawel hoor 50 meter naar links vond Bas een mooie lengte naar boven. Eenmaal weer terug op de peiler begon de ellende weer, alleen maar losse zooi, dit zou zo nog 4 touwlengtes door gaan tot op Pic Tyndel. Vanaf Pic Tyndel zouden we de normale route over de Liongraat weer gaan volgen.

Eenmaal op Pic Tyndel was het al half vijf, het afdalen van dit punt naar de bivak hut zou zo’n vier uur duren, dit samen met het feit dat we gesloopt waren van de hele dag heel voorzichtig klimmen omdat echt alles los lag, besloten we af te gaan dalen. Vanaf Pic Tyndel klim je normaal door naar de hoofdtop, dit is nog een paar uur klimmen maar ook zeker 3 uur extra afdalen. Wel bereikte ik op Pic Tyndel mijn hoogte record (4241 meter). Na ongeveer vier uur afdalen kwamen we gesloopt en uitgeput aan bij de bivak hut. Deze zat door het mooie weer prop vol dus wij moesten in de eetkamer op een paar banken en tafels slapen, samen met nog ongeveer 20 anderen. De volgende ochtend daalden we verder af over de Liongraat naar ons bivak bij het meertje, daar konden we eindelijk weer eten want op de berg hadden we alleen wat repen meegenomen. We klommen namelijk volgens ons nieuwe motto “Light and Fast”, dit betekend voor ons net genoeg meenemen om weer heel beneden te komen.

Eenmaal weer in het dal begon bij ons door te dringen dat we er goed vanaf waren gekomen en dat het allemaal best wel eens fout had kunnen gaan. Deze gedachte werd nog eens extra gevoed doordat de dag er voor de hele dag helikopters langs de berg vlogen en wij daar maar op zaten te schelden. De topo had met geen woord gerept over slechte zekeringen en losse zooi, maar ja die Engelsen schijnen daar wel een handje van te hebben, die vind dat gewoon avontuurlijk. Zo’n topo moet je dus wel een beetje met een korreltje zout nemen in de toekomst.

Nu tijdens het schrijven van mijn post, waar ik eigenlijk aan begon na het ontvangen van een email van Bas. In een mail stuurde hij mij een link naar een artikel op bergredding.nl in dit artikel staat beschreven dat de Liongraat nu gesloten is omdat het te gevaarlijk is geworden. Na het deze zomer zelf te hebben ervaren kan ik dit wel begrijpen.